به گزارش برترینها، در روزهایی که حملات به جنوب ایران، دوباره بحث جنگ، مذاکره و هزینههای ویرانگر درگیری را به صدر اخبار آورده، احمد زیدآبادی در یادداشتی در «هممیهن» به سراغ خاطرهای از یک میزگرد قدیمی رفته است؛ خاطرهای که بهانهای شده تا نگاه خود به جنگ و آنچه او «شجاعتِ جنگطلبانه» میداند را با زبانی تند و کنایهآمیز روایت کند.
آتشی که این روز و شبها بر سر سواحل و جزایر و خاک و مردم مظلوم جنوب کشورمان میبارد، شعلهاش دل هر ایراندوستی را در هر گوشه از این کرهٔ خاکی به راستی که کباب میکند!
سال ۸۶ در میزگردی برای بحث در مورد پیامدهای برنامهٔ هستهای ایران در دانشگاه تهران، حسین اللهکرم خطاب به من گفت؛ مرعوب شدهای و از جنگ میترسی!
گویی قرار بود اگر جنگی در گرفت، تفنگی هم به دست من دهند و راهی جبههام کنند و بنابراین من از بیم جانم هراسناک شدهام!
به او توضیح دادم که جنگهای امروزین غرش بیامان موشکهای ویرانگر و بمبهای پرحجم است و علاوه بر مراکز نظامی، شهروندان و منابع زیست آنان را نیز هدف میگیرد بیآنکه امکان دفاع مؤثری از آنان باشد.
من چطور میتوانم از قدرت مخرب و هولانگیز تسلیحاتی که این دوپای "ظلوماً جهولا" از رهگذر پیشرفت دلهرهآور تکنولوژی به دست آورده و از به کارگیری آنها نیز برای نابودی زمین خدا نگرانی ندارد، در هراس نباشم؟
او اما چنان مقدم جنگ را گرامی میداشت که گویی هیچ نوع نگرانی از هر سطح از ویرانیِ کشور و مصیبت مردمان آن ندارد و این را هم به حساب شجاعت و دلیری خود میگذاشت!
شگفت آنکه حسین اللهکرم این روزها خاموش است. شاید با نوع رویکردی که به جنگ و مذاکره و صلح دارد، امر به خاموشی شده باشد. نمیدانم.
البته وقتی که دکتر بیژن عبدالکریمی پا جای پای آقای اللهکرم گذاشته و بلکه گامی هم فراتر رفته و حتی همان خردهمعرفت و لوتیگری او را نیز در گفتار خود رعایت نمیکند، چه نیازی به حضور رسانهای دبیر کل انصار حزبالله در این وانفسا!